Het grootste wonder in het leven
Is toch het krijgen van een kind.
Dat wij dat nu weer gaan beleven
Is iets wat ik geweldig vind!

Ik ga verhuizen van website….

Kijk op http://denepeen.punt.nl/

Doei doei

Klik hier voor de nieuwe site van mijn knullies!!

Binnenkort start ik ook een andere site ( ;

Voor een ieder die het lezen wil ( ;

Vrijdag avond met zijn 3tjes nog even een klein strandwandelingetje maken. Het was zo warm en beetje afkoeling was heerlijk. Gelijk wat fotoos gemaakt, niet wetend dat dat de laatste zwangere buik foto zou zijn! Ik moest trap af en weer op en bij de auto weer aangekomen voelde ik mijn buik gespannen aan. Mischien toch iets te veel van het goede dacht ik nog.
Thuis aangekomen kleine draak naar bed en ik deed maar ff wat rustig aan want ik kreeg last van harde buiken. Die bleven de hele avond en werden wel beetje regelmatig maarja  weeen waren het niet dus toch maar even proberen te gaan slapen. Zo rond 3 uur snachts werd ik wakker van wel heel vervelende kwamp in mijn buik, en na paar minuten kwam die kramp weer! Ik had gelijk door wat het was. Na uurtje man wakker gemaakt en gezegd ‘ik heb weeen, we moeten naar het ziekenhuis!’ Oppas voor draakje geregeld en hup naar ziekenhuis. Heerlijk rustig op straat en heerlijk fris ook ( ; Weeen kwamen dan weer wel regelmatig en dan weer niet, pijnlijk waren ze wel maar het was draagzaam. In het ziekenhuis werd ik aan het ctg gelegd om de weeen te registreren en harttonen van de baby te bekijken. Nou die had het nog prima naar zijn zin. Was idd te zien dat wel weeen waren maar ze nog niet regelmatig kwamen.
Toen de gyneacoloog in ‘huis’ was, kwam hij langs keek het aan en brak mijn vliezen en de baby kreeg electrode op zijn hoofd om zijn harttonen in de gaten te houden. Toen werden de weeen heftiger en kwamen ze vaker. Ik vond het al gauw niet leuk meer en raakte in mezelf gekeerd. Olav wijkte niet van mijn zijde en wreef/duwde bij elke wee over mijn onderrug. Naarmate de tijd verstreek werd de pijn erger maar de ontsluiting schoot niet op. Bleef lang op 6 cm ‘hangen’ en dat ik eindelijk de 7 cm had, schreeuwde ik het al uit van de pijn. Er werd niet gereageerd door verpleegkundige, het hoorde er bij! Uiteindelijk riep ik tegen Olav dat de geannecoloog komen moest want ze hadden me beloofd dat ze me niet zouden laten ploeteren, dat stond zwart op wit op papier. Dit ivm eerdere keizersnede. Kwam nog bij dat op gegeven moment mijn hele ‘onderkant’ voor mij gevoel in de fik stond. Dat gevoel had ik bij Leon destijds ook en dat was teken dat hij vast zat. Wat Noey dus ook zat!
Geanecoloog kwam weer toucheerde en kwam idd tot de conclusie dat hoofdje niet dalen wilde en ik nog steeds op 7 cm zat. Het was toen 12 uur en geanacoloog zei mevrouwtje (het was een belg) het gaat een keizersnede worden. Ik vond allang best!!

Alle voorbereidingen werden gedaan en ik onderwijl mijn weeen weg puffen. Wat een hel! Op naar operatie kamers waar ik klaar gemaakt werd voor ruggenprik. Ik vroeg ‘gaat nog lang duren’ (haha) Ze schijnen nog een keer verkeerd geprikt te hebben ook, maar ik had niets door. Dat de ruggenprik zat en ik voelde mijn benen zwaar worden en de weeen verdwijnen Jahoeoe dacht ik. En zowaar kreeg ik weer praatjes en vroeg ‘waar is mijn man’?? Olav kwam er al gauw bij in zijn blauwe kloffie en samen wachten we gespannen af op wat komen ging. Er werd flink gewroet in mijn buik en het voelde alsof ze met zijn allen op mijn buik aan het springen waren. En ineens… heel hoog gehuil!! Ze hielde hem zo vast dat we hem zien konden, en we konden alleen maar ‘aahhh’ zeggen. Hij werd na gekeken en kreeg 2 keer een 10!! En toen mocht ik hem vasthouden en wat  heerlijk gevoel, het was liefde op eerste gezicht. Zo anders als bij de eerste waar ik toendertijd een algehele narcose gekregen had. Gelijk vetrouwd! Noey ging naar boven en Olav ging mee en ik werd gehecht. Ik trilde over mijn hele lichaam en kon niet stoppen, dat waren de emoties werd me verteld.
Ik was zooo blij dat het allemaal achter de rug was! Ik vond het verschrikkelijk de weeen! Maar als mensen vragen of ik het erg vind zoals het gegaan is, dan zeg ik van niet. Kijk leuk was het niet maar het is mijn eigen keus geweest om het zelf te proberen. Ik ben gemaakt om grote babies te ‘broeden’ maar niet om ze te baren!!

De uren na de operatie zat ik wel even op een grote blauwe wolk, vol adrenaline, morfine en nog verdoofde benen. Maar de pijn kwam later, spierpijn, na weeen, darmen weer op gang en de wond natuurlijk nog. Nee dat was geen pretje. Al met al heb ik er dit keer lichamelijk meer last van gehad dan bij de eerste keer, terwijl ik er toen psychisch meer last van heb gehad. Ik had me er nu natuurlijk op voor kunnen bereiden dat dit zou kunnen gebeuren, verder heb ik me vol informatie gezogen omtrent de borstvoeding dus dat ging ook stukken beter dit keer!   

Nee bevallen is niet mijn ding, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb!
heb ik nu toch maar weer 2 heerlijke knullen!!! oh nee 3 knullen ( ;

Het gaat goed met ons!
Gisterochtend ontslagen uit het ziekenhuis en nu lekker thuis.
Het was even anders gegaan dan gedacht, maar dat dat kon gebeuren dat wisten we. Bevallings verhaal komt later, te lang achter de computer zitten is voor nu nog ff too much. Noey maakt het goed, voor hem was het ook geen leuk avontuur en dat is wel te zien aan het ei op zijn hoofd. Het is een zoet mannetje, dat veel slaapt en goed drinkt, lang leven mama melk ( ; Alleen de afgelopen dagen wel veel last van krampjes en dat is wel sneu. Ik heb voornamelijk nog last van ‘vaatdoekjessyndroom’ moet echt nog opknappen. Erg moe, wat ook komt door erg laag hb (5,5) Maar dat komt allemaal goed. Van de wond heb ik niet zo veel last meer, word al mobieler maar moet nog wel terug gefloten worden want ben geneigd te veel te gaan doen al. Leon vind het allemaal maar zo zo. Vind de baby ‘lief’ en wil ‘aaie’, maar je ziet dat hij niet goed weet wat hij ermee aan moet. En dat in combi met dat warme weer kan je wel raden hoe hij momenteel is. dwars en hangerig. Valt voor zo’n kleintje ook niet mee natuurlijk. De papa maakt het ook prima ( ; hij zorgt erg goed voor ons en ik word goed vertroeteld. Hij is nu nog anderhalve week vrij dus we hebben met elkaar nog de tijd om lekker ff te wennen. We geven een kraamfeest dus veel visiste krijgen we niet de aankomende tijd zodat ik lekker ff bij kan komen en hopelijk snel weer op de been ben want als de papa straks weer aan het werk gaat moet ik het toch zelf gaan doen!!

Dit voor nu, later meer!

Yardena is vandaag om 12:19 bevallen van onze 2de Grote Trots

EN DAAR ISTIEDAN………….

Noey Owen Paul Hubenaar

Roepnaam Noey

4370 Gram en KERNGEZOND

Nog een paar dagjes Ziekenhuis en dan lekker naar huis.

Op een mooie warme avond in Juli….
Lekker pootje baden op het strand!

Het is rustig in de buik!!
Er worden af en toe wat rek en strek oefeningen gedaan, maar dat was het.
Mijn bekken is beurs, daar moet wel een megahoofdje inzitten!
Heb wel lekker geslapen in mijn bedje beneden, dat ik dat niet eerder gedaan hebben! Veel ‘koeler’ beneden dan boven en hoef niet ver voor de wc ( ;

baby wil nog niet denk….

Nou bij de gyneacoloog geweest,
en het ziet er allemaal gunstig uit!
Alles even op een rijtje;
Ik was (sinds maandag) 2 kg kwijt,
bloeddruk prima,
2 cm ontsluiting,
gyneacoloog heeft me gestript AUW,
Komt kleintje niet zelf voor uitgerekende datum komt dan worden mijn vliezen na het weekend gebroken (ga dus niet overtijd) en dat zal dan waarschijnlijk het laatste zetje zijn. Ik mocht ook een keizersnede kiezen ivm met vorige keer. Maar kleintje is iets minder groot dan zijn broer, ligt mooi ingedaald. Dus ik ga er gewoon voor!  En als het niet gaat doen ze alsnog een keizersnede, dus ze laten me niet ploeteren ( ;
Ik heb er vertrouwen in!!
Kom maar op!!

Hier ben ik nog in smeltende vorm,
met nog de baby in de buik!
Die denkt ook kijk wel uit veels te warm daarbuiten!!

Morgen dus meer nieuws…

Ik ga weer verder smelten…..